“Σκότωσα 10 αιχμαλώτους”

Ο τούρκος ηθοποιός Ατίλα Ολγκάτς δήλωσε σε τουρκικό κανάλι ότι κατά τη διάρκεια της εισβολής στη Κύπρο το 1974, σκότωσε 10 αιχμαλώτους. Ο πρώτος ήταν ένα παλικάρι 19 ετών, στρατιώτης, ο οποίος κοίταξε τον βάρβαρο και τον έφτυσε.

Οι δηλώσεις του μόγγολου ηθοποιού πιο κάτω, από άρθρο που δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή εφημερίδα www.typos.com.cy

“Σκότωσα δέκα άτομα”, δήλωσε γνωστός τούρκος ηθοποιός, αναφερόμενος στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, όπου πολέμησε, καθώς υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. “Ο πρώτος που σκότωσα, ήταν ένας 19χρονος αιχμάλωτος στρατιώτης”, είπε ο ηθοποιός Ατίλα Ολγκάτς.

Μιλώντας σε εκπομπή στο τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι Turk, ο ηθοποιός είπε ότι καθώς ξεκινούσε η εισβολή του 1974, είχε μόνο μία μέρα για να απολυθεί, αλλά μόλις ξεκίνησε η επιχείρηση, έφυγε από τη Μερσίνα για την Κύπρο.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής ανέφερε: “είπα στο διοικητή μας ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης και ότι δεν μπορώ να σκοτώσω. Εδώ τελειώνει η τέχνη, εδώ αρχίζει η αληθινή ζωή, ο πόλεμος. Σου έδωσα εντολή κι εσύ θα σκοτώσεις, μου είπε”.

Ο Ολγκάτς συνέχισε λέγοντας: “ο πρώτος που σκότωσα,ήταν ένας 19χρονος αιχμάλωτος στρατιώτης. Όταν έτεινα το όπλο προς το μέρος του με έφτυσε. Τον πυροβόλησα στο μέτωπο και πέθανε. Στη συνέχεια, σκότωσα άλλους εννιά. Κι αφού τους σκότωνα, πήγαινα στο αρχηγείο και έκλαιγα, αλλά την επομένη, σκότωνα και πάλι. Δεν λένε να βγουν από τα όνειρά μου οι εικόνες αυτές. Για αρκετό διάστημα έκανα ψυχολογική θεραπεία. Για το λόγο αυτό, δεν μπορώ ακόμη να φάω κρέας, δεν μπορώ να δω αίμα, γιατί αμέσως θυμάμαι τα παιδιά που σκότωσα”.

Ο ηθοποιός είπε πως αποκαλύπτει για πρώτη φορά την αλήθεια αυτή και σημείωσε:

“Ο πόλεμος με επηρέασε για μεγάλο διάστημα και επαγγελματικά. Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Ακόμη και σήμερα θυμάμαι το διοικητή να μου λέει, νομίζεις ότι πάντα θα σκοτώνεις πάνω σκηνή; Πάρε το όπλο και σκότωσε κάποιον στα αλήθεια, να δεις πώς είναι”.

Μακάρι να σας βασανίζουν οι τύψεις για μια ζωή. Είναι η μεγαλύτερη τιμωρία για κάποιο δολοφόνο. Μακάρι να τους βλέπεις πάντα μπροστά σου, και να σε κυνηγούν παντού. Φτύσιμο σε εσάς και σε αυτούς που σας προσκυνούν.

Ο “60 πόντους”

Παρακολούθησα την περασμένη εβδομάδα για πρώτη φορά την εκπομπή “60 Λεπτά” με τον κοντό (Τσουρουλ) ο οποίος ξεσκεπάζει με μυστικές κάμερες και μεθόδους James Bond τα διάφορα σκάνδαλα που βασανίζουν την κυπριακή κοινωνία και γενικά την ανθρωπότητα. Η εκπομπή του βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αφού οι κάμερες του είναι πάντα εκεί και τυχαία γίνονται πάντα αποκαλύψεις από διάφορους.

Ρε κουρουσχμά μα ποιος ενόμισες  πως είσαι;  Κάθεσαι στην εκπομπή, φέρνεις 200 άτομα, παίρνεις το στύλ τάχα ο δικαστής που κρίνει τα πάντα, μιλάς μόνος σου, κάνεις 300 ερωτήσεις στο λεπτό και δεν δίνεις περιθώριο απάντησης σε κανένα και στο τέλος καταλήγεις και σε συμπεράσματα.

Πήεννε γιε μου να κάμεις κάνα πρωινάδικο με την άλλη την τρελλέγκο που είσαστε το ultimate χαζοχαρούμενο ζευγάρι, και παρέτα να κάμνεις copy/paste τον Ευαγγελάτο.

Ατε ολάν τζαι κανεί με εσάς που ασχολείστε με τηλεόραση!

Υ.Γ Μην δω κάνα comment για να βάλω nova.gr. Να κάνετε έρανο να με βοηθήσετε.

tweet τα μυστικά σου

H υπηρεσία secrettweet.com δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες twitter, να ποστάρουν τα tweets τους ανώνυμα.  Ο καθένας μπορεί να ποστάρει ο,τι θέλει χωρίς να καταγράφεται το ψευδώνυμο του ή η διεύθυνση ΙΡ που έχει.

Ρίχνοντας μια ματία εκεί περα μπορείς να βρείς πολύ άρρωστα tweets, τα οποία ούτε για πλάκα δεν τα λες.  Παραθέτω ορισμένα δυνατά που ψάρεψα. Διαβάστε να πάθετε κατάθληψη:

i have done nothing about my skin cancer because i hope it kills me.

will not cry at my mother’s funeral. In fact, it will be the most liberating day of my life.

Yesterday was the one year anniversary of my dad’s death. I forgot.

I had an abortion 20 years ago – never told anyone other than my husband – but I don’t regret it at all

I wish my grandmother would die so I can inherit and pay off my debts.

I hold you responsible for my friend’s death. You’re a user and a thief; I don’t care how many Ph.Ds you hold, you’re still a scumbag.

I’m pretty sure I have heart disease but I’m hiding it from my family. I fear I’ll be dead before I’m 50.

I had sex with my brother when we were teens.

sometimes i wish my husband would die, then i would get life insurance.

I invite friends over to laugh at my step-daughter

i hate my step-daughters, they are complete morons.

I NEED a job before I lose my house I haven’t told the rest of the family about how dire out situation is.

Μάαααλιστα. Ο Θεός να μας έχει όλους καλά.

Η προπαγάνδα και ο βαθύς μας ύπνος

Σε ένα πρόσφατο ταξίδι που έκανα στην Αγγλία, προς μεγάλη μου έκπληξη,  είδα να κυματίζει από ένα κτίριο μέσα στο κεντρικό Λονδίνο (Russell Square) το πανί που βλέπετε στη φωτογραφία.  Αφού μου πήρε κάνα 5λεπτο να ξεπεράσω το σοκ της στιγμής και να φωτογραφίσω το τι έβλεπα, πλησίασα να διαβάσω τι έγραφε στην πόρτα. Η πινακίδα μπροστά έγραφε “Turkish Republic of Northen Cyprus Ltd”. Έμαθα ότι ίδρυσαν αυτή την εταιρία, έτσι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν νόμιμα σε διάφορες εκδηλώσεις  και να μπορούν να προωθούν τα κατεχόμενα για τουρισμό και ουσιαστικά για αναγνώριση.

Η πιο κάτω αφίσα (την οποία έστειλε ένας φίλος και τον ευχαριστώ), είναι αναρτημένη σε πολυσύχναστο σταθμό του υπόγειου (Hammersmith) και δείχνει πόσο καλή είναι η δουλειά και η προπαγάνδα που κάνουν.

Το ερώτημα είναι εμφανές. Τι στα σκατά κάνουν οι δικοί μας εκεί πέρα; Για πιο λόγο έχουμε πρεσβείες και ξέρω γω τι άλλο;

Αλλά ξέχασα. Εμείς είμαστε πάντα τα μικρά άσπρα αρνάκια που πρέπει να είμαστε φρόνιμα γιατί θα κακοφανίσουμε τα “αδέλφια” των πολιτικών μας ηγετών. Φτάσαμε σε σημείο να λέμε στους ξένους ότι είμαστε από Κύπρο και, με καμιά υπερβολή, να μας περνάνε για τούρκους.

Σαν πρώτης διαλογής πολίτες έρχονται από τα σπίτια που πήραν μετά την εισβολή, με τα αυτοκίνητα που αγόρασαν αφού πούλησαν τις περιουσίες των προσφύγων, να απαιτούν προτεραιότητα στις διάφορες κρατικές υπηρεσίες, να κάνουν ό,τι θέλουν μέσα στους δρόμους πάντα με τις ευλογίες των τουρκόφιλων πολιτικών μας (ουδενός εξερουμένου). Ο φορολογούμενος ελληνοκύπριος πολίτης περνάει πάντα σε δεύτερη μοίρα, για χάρη της “αδελφοποίησης”.